Ciało niczyje

Data premiery: 1988, 2012 | Wydawnictwo: Polska Oficyna Wydawnicza BGW (1988), Świat Książki (2012)

Od czasów Tristana i Izoldy za prawdziwy romans zwykło uważać się opowieść o miłości i śmierci. Ciało niczyje jest prawdziwym romansem, w którym dobro walczy ze złem, wielka i czysta miłość kobiety do kobiety zwycięża śmierć i uczy złą i zepsutą bohaterkę kochać i rozumieć mężczyznę.

Jedyny romans w bogatym dorobku Krystyny Kofty, ale jakże niesamowity, przepełniony gotyckim klimatem, przesycony erotyzmem, odrobinę baśniowy.

Powstała w przaśnych i szarych czasach PRL-u opowieść o nastolatce, która po śmierci matki wkracza w dorosłe życie. Jest tu mieszkający na cmentarzu mistrz ceremonii pogrzebowych, namiętny kochanek, Hiszpan Corrida. Jest ekstrawagancka siostra Judyth, niepokorna zakonnica, która odeszła z klasztoru i założyła Szpitalną Sektę Pomocy Kobietom. I wreszcie główna bohaterka, Jutta, cudem ocalona przez Judyth, w magiczny sposób wyrwana śmierci…

W latach osiemdziesiątych, gdy Kofta pisała tę powieść, kobiety pragnęły wyzwolić swoje ciała z powłoki szarości, zmęczenia PRL-em, niedobrych związków, zakłamania. Dziś, gdy mamy wszystko dla ciała, losy bohaterki możemy potraktować jako historię formowania się kobiecości. Ciało niczyje nabrało smaku także jako narracja o PRL-u.

Inga Iwasiów

Ciało niczyje to powieść dziwna, zabawna i zuchwała. Niepodobna do innych. Kultowa w nieoczekiwanych czytelniczych kręgach. Powinna być wciąż czytana na nowo, bo wciąż szuka idealnej czytelniczki i właściwego miejsca w feministycznym kanonie.

Kazimiera Szczuka

 

Ciało niczyje

Polska Oficyna Wydawnicza BGW, 1988

Ciało niczyje